7 Şubat 2011 Pazartesi

Kızlarım ve Ben

Kızlarım dünyanın en tatlı şeyleri. İkisini de öyle çok seviyorum ki...
Sürekli kavga ediyorlar. Bilhassa sabah kahvaltılarında. En ufacık mimik hareketi birbirlerine hakaret etmelerine yetiyor bile. Ufaklık genelde baskın olmaya çalışıyor. Ben de çok sinirleniyorum. Onlara laf yetiştirmekten, aralarını bulmaya çalışmaktan ne yediğimi içtiğimi bilmiyorum.

Sonra da okula yetişmek için koşuşturmaca.
*Deren haydi giyinme köşene!
*İrem biraz daha hızlı hareket et.
*Deren külotlu çorabını yine ters giydirdim.
*Çabuk, durun cep telefonumu unuttum.
*Deren merdivenlere çıkma.
*İrem asansörü çağırdın mı ?
*Bekleyin...
*İrem kardeşinin elini bırakma. Arabada didişmeler, itişmeler. Derken okula varıyoruz. Bütün bu olanların ardından Deren ablasının sınıfına gitmek istiyor ve sonra da ablası onu sınıfına götürüyor. Okulda tutum ve davranışları aniden değişiyor. El ele tutuşuyorlar. Hepsi bu kadar...
Çok kavga ediyorlar,çok bağırışıyorlar ama aslında onlar da birbirlerini çok seviyorlar. Ben ya da anneleri ikisine birden kızdığımızda anında bir olup bir ağızdan konuşuyorlar.

Onları o kadar çok seviyorum ki... Derinliğini kestiremediğim, sınırını koyamadığım, doyamadığım bir sevgiyle.İyi ki varlar. İyi ki bizim kızlarımız. Allahım herkesin çocuğuyla birlikte onlara sağlıklı ve uzun ömürler versin.

2 yorum:

özlem dedi ki...

Kız annesi olmak özel bir duygu olmöalı Mehtap'cım.
Seni ve kızları kucaklıyorum sevgiyle:)

Mehtap dedi ki...

Sevgili Özlem çok teşekkür ediyorum.Aslında annelik özel bir duygu.Bizde sizi kucaklıyoruz.sevgilerimle.