6 Ocak 2011 Perşembe

Güne Başlarken...

Yine anı yansıttığı için unutmadan yazmak istediğim olayların birisinden bahsetmek istiyorum.Sabahları eşim ve ben 7.00'de kalkarız. 8.00'e doğru da kızlarımızı kaldırırız. Çok zaman ben evde koşuşturmaca içinde olduğumdan  kızlarımızı daha çok eşim kaldırmaya çalışır. Bazen de ben.Öperek de kaldırırız kızlarımızı. Fakat minik kızımı öptükçe yatağa iyice gömülür. Kaldırmak mümkün olmaz. Aslında şımarıklıktandır yaptığı. Eşim o kadar çok dil döker ki mümkün değil kalkmaz.O zaman hemen ben yardımına koşarım eşimin. "Aaaa! benim kızım annesi gelmeden kalkmaz. O annem gelsin de beni kaldırsın diye bekliyor değil mi kızım"derim. Sonra da "bak babası annesi gelince nasıl kalkıyor benim kızım" diyerek kaldırırım. Hemen kalkar boynuma sarılır ve kafasını sallar. Boynuma sıkıca sarıldıktan sonra bir süre öylece kalırız.Öpüp, koklaşırız. Eşimde durumdan memnun olur. Kurtarıcı olur bu durum onun içinde. Daha sonra uyku tulumunu çıkarırım ve hazırlıklarımıza başlarız. Bu arada İrem'i de öpmelerimiz sonucu kaldırırız ama İrem uzun bir süre yatağında öylece oturur ve çok ağırdan alır ama sonuçda yine de yetişir o da bizimle kahvaltıya. Sonra hep beraber kahvaltı yaparız. daha sonra evden ayrılma vakti gelince yine öperek vedalaşıp, ben onlardan önce çıkarım evden. Eşim ve çocuklar arabayla okullarına, bense işyerimizin servisiyle işyerimize giderim.

Hiç yorum yok: