3 Ocak 2011 Pazartesi

Anne Olmak..

İrem son zamanlarda çok tahammülsüz ve söylediğimiz şeyleri bir türlü yerine getirmiyor. Dün akşam Deren'i uyuttuktan sonra Türkçe dersinden öğretmenin vermiş olduğu performans ödevine hem bakayım, hem de onunla vakit geçireyim diye odasına gittim. Bana performans ödevini verdi "anne olmuş mu?" diye. Bende aldım inceliyorum. Önceki yıllarda yazısı çok güzeldi. Baktım yazı baştan savma olmuş ve bazı harfleri okumakta güçlük çekiyorum. Mesela "P" harfini örnek verdim. Kızım bu "P" harfini "küçük g" gibi yapmışsın dedim. Ben öyle yapmak istiyorum dedi. Birşey demedim.Okumaya devam ettim ve tekrar uyarıda bulundum ve yapması gereken de peki anneciğim bir daha ki sefere dikkat ederim demek yerine "sana ne gibisinden; elim öyle alışmış, ben öyle yazıyorum diye tepki verdi. Hatasını düzeltmek yerine annesine bağırmak.O an çok incindim ve  duygusal yaklaşıp, "tamam kızım kafana göre takıl. Hatalarına devam et. Bildiğin gibi yap" dedim. Ben senin annen olarak sana birşey söyleyemiyeceksem, burada anne sıfatı ile bulunmamın da bir anlamı yok dedim ve kalktım gittim odasından.Odasına giderken de meyve tabağını, sürahi ve bardakla da suyunu götürmüş, elmasını kesip eline vermiştim. Çok zaman bunu yaparken bile anne yemek istemiyorum diye bağırıp, anında kaçıyor.Su götürüyorum, çok içtim diye bağırıyor.Halbuki az su içtiğini düşünüyorum. Her zaman bir yudum alır bardakta bırakır. Okula götürdüğü yarım pet şişe çok az içilmiş bir şekilde geri gelir.Yemek konusunda da sürekli fevri. Onu yemez, bunu yemez.Her birinin faydalarını, vucüdumuza gerekliliğini anlatırım.Öyle ki konuşmaktan yoruldum artık. Ama ben çaba gösterdikçe zıttı davranışlar sergiliyor. Bugünlerde davranışları ile gerçekten kırıcı oluyor.Dün odasından duygusal konuşma yaptıktan sonra ayrıldım.Bu sefer pişman olup, yanıma geldi, yanaklarımı öptü, özür diledi ağladı ama kabul etmedim.Uzun zamandır bunu yaptığını ve artık tahammülüm kalmadığını söyledim.Sözle değil, davranışlarınla özür dileyeceksin dedim.Eşimde odasına gidip konuşmuş ve eşime de ağlamış, pişman olduğunu söylemiş.yani beslenmesi konusunda, eğitimi konusunda, davranışı konusunda sevgi,ilgi, ihtiyaçları konusunda ne kadar elimizden geleni yaparsak yapalım ters tepki yapıyor.Bazen kendi haline bırakmak gerekir diyorum.Bu sene ders başarısı da düştü.Yazılarından çok da iyi notlar almadı.Eşim Rehber öğretmenine yönlendirdi.rehber öğretmenlerimiz de psikoloğ. irem için çok yönlü testler uygulamış. Çok da iyi şeyler söylüyorlar ama bilmiyorum artık gerçekten yoruldum ve ikinci yazılar oluyor ve üçüncüler başlayacak artık üzerine düşmüyorum bizlere de diyorlar ki, çocukların akademik başarılarına takılmayın.Bu pazar okulumuza Eğitim uzmanı Prof bir hoca seminer verdi.O da kesinlikle sınav odaklı eğitim sistemine karşı, kaldırılması gerektiğine inanıyor. Ailelere de bu konuda rahat olmalarını söylüyordu.Ama benim ülkemde bunca işsiz güçsüz insan varken ve geleceği bu akademik başarıya bağlı iken nasıl endişe duymasın aile anlamış değilim.Tabii öncelikle Cenab-ı Allah yavrularımıza sağlık versin ama geleceklerini de garantilemek zorundayız ve bu konuda elimizden ne geliyorsa onu yapmamız da gerekiyor.Ama gerçekten zorlanıyorum.Üzülüyorum ve üstüne fazla da gidemiyorum. Sadece küsüyorum. Benim gibi bu tür sorun yaşayanlar varmıdır bilmiyorum.çevremden gözlemlediğim kadarıyla benim kızım daha bir özgür ruhlu, rahat, vurdumduymaz.Kimse ona karışmasın. kafasına göre takılsın istiyor. Rahat bırakılmak istiyor. Haa! ilgi, sevgi istiyor ama kesinlikle diğer konulardan asla ödün vermek istemiyor. Aslında çok da anlayışlı, duygusal, sevgi dolu çocuktur. Mesela televizyon konusunda da uyarılarım oldu. Tepki vermedi ama benim yokluğumda hiç önemsemiyor bile. Fırsatını yakaladığı anda annem bunun sakıncalarından bana bahsetmişti, o istemiyor benim izlememi diye düşünmüyor bile. İşte Hayata Dairlerim bloğumda da bahsettiğim gibi şimdi benim kızım böyle . Gittikçe bu sorunlar büyüyor. Benim kızımdan birkaç yaş büyük arkadaşlarımın çocuklarından da başka şeyler duyduğumda İrem'de de onları görür gibi oluyorum.Endişelerim gitgide artıyor.Allah tüm ailelere çocuklarını yetiştirirken kolaylıklar versin. Gerçekten kolay büyümüyorlarmış.Bebekken bize tadını çıkarın. Çocuklar büyüdükçe sorunlar da büyüyor diye boşuna demiyorlarmış. Sanıyorum anne-baba olarak tek yapmamız; çocuklarımızı elimizden geldiğince en iyi şekilde yetiştirmek ve bu süreçte de sabırı elden bırakmamak gerekiyor. Ama ben kuralların gerekliliğine inanıyorum. Birkaç gün mesela İrem' e mesafeli davranmayı düşünüyorum.Gerçekten akşam çok incindim. Yazarken bile gözlerim doluyor. Hemen affedersem hemen unutup, eski davranışlarına devam edecektir. O nedenle davranışlarındaki hatanın farkında olmasını sağlamak istiyorum. Çok zor olsa da. Gerçekten bu bir değil, birikim oldu artık.....:((

2 yorum:

Ela ve Biz dedi ki...

Canım ya yazını okuyunca gerçekten çok üzüldüm ama ne kadar doğru davrandığını da söylemek istedim.İrem yavaş yavaş ergenliğe giriyor bunlar olacak elbet ama anne olarak üzülmen,kırılman doğal tabi.Ben bile bizim minik kız keyfi olmayınca seni sevmiyorum,git burdan falan diyor ,bilerek söylemediğini düşündüğüm halde içim burkuluyor yani.


Yavaş yavaş herşey yoluna girer Mehtapcım,ergenlik sürecinde olacak artık.Kendine iyi bak canım,öptüm :)

Mehtap dedi ki...

Evet Asucuğum, kesinlikle bu dönemlerinde tenkit almak istemiyorlar.Gözlemlediğimiz kadarıyla da fazla üstelememek ama kontrolüde elden bırakmamak gerekiyor.Zaten küslüğümde birgün sürdü.ama yine de burukluğum devam ediyor, gerçekten hassas konular.Elimizden geleni yapmaya çalışıyoruz.sağlıklı,hayırlı,uzun ömürler diliyorum tüm yavrularımızla birlikte.sevgiler canım.bende sizi öpüyorum.