25 Kasım 2010 Perşembe

İrem'in Mezuniyet Balosu

Bu yazıyı Mayıs ayında bloğuma taslak olarak kaydetmişim  ama yayınlamaya fırsatım olmamış.Kayıt düzenlemelerine baktığımda kızımın mezuniyetine ait notlar olduğu için yayınlayayım dedim ve yeni kayıt olarak yayınlandı eski taslak. Halbuki ben, o tarihle yayınlanmasını isterdim. Bloggerda bayağı bir değişiklikler olmuş anlaşılan.Kullandıkça farkında oluyorum. Neyse bu nottan sonra bende o günün tarihini atarım. Aşağıda yazdığım post o günkü duygularıma ait olduğu için değişiklik yapmak istemiyorum. Bugün çünkü öyle düşünmüyorum ama sadece buranın kızlarıma ve bize ait günce olduğunu düşünerek, ileride hatırlamak için yazdığımın altını çizmek istiyorum sadece...

Tarih :28.05.2010
Buralara yazı yazmak artık bana angarya geliyor.Ancak geçmişe doğru yazdıklarımı okuduğumda çok güzel, anlamlı ve hoş bir duygu yaşıyorum.Eşimle bazen okuduğumuzda onun da hoşuna gidiyor ve iyi ki yazmışsın diyor. Ama gerçekten artık vaktimi burada harcamaktan keyif almıyor ve zoraki yazıyorum.Ben birileri beni okusun, yorum yapsın derdinde de değilim.Zaten son aylarda arayı açtıkça bunu görebiliyorum.Sanal da olsa insanları burada da tanıyabiliyorsunuz.Eğer siz kişileri sık sık ziyaret ederseniz, size de geliyorlar ve samimiyetinizin ölçüsü de ona göreymiş anlıyorsunuz. Ama ziyaret sıklığınız azaldıkça aynı ölçüde sizinde azalıyor ki burada yoğunluklarınızdan, mazeretlerinizden de bahsediyorsunuz.Çok enteresan ama çok da önemli değil. Bu durumdan rahatsız olduğum için değil, sadece gözlemlerimden bahsetmek istedim ki, bunu aslında kızlarımın bloğunda bahsetmek istemezdim ama yazarken insan içinden geçenleri yazdığı için, bu duygusuna da hakim olamıyor.

Ben kendim ve kendimiz için yazıyorum.Güncem olarak görüyorum. O nedenle okunmam beni alakadar etmiyor.Neyse sevgili bloğum diyerek sadede geliyorum.


28.05.2010 tarihinde kızımın 5.sınıf mezuniyet balosu vardı.Haftalar öncesinden hazırlanıldı.Neler giyilecek, saçlar nasıl olacak, kızlarımız bunun derdine düştüler.Neyse ki herşey istedikleri gibi oldu.Bir restaurant tutulmuştu. Orada çocuklarımız ve velilerimizle, öğretmenlerimizle bol bol eğlenildi.Bol bol ağlandı.Çok da duygulu anlar yaşandı.Sevgili Mevlüde öğretmenimiz o günde çok hoştu.Tek tek çocukları ile biz velilerle ilgilendi.hepimize sarılıp ağladı. Bizi de ağlattı tabii. Öğretmenlik böyle bir meslek işte.Beş yıl dile kolay.Çocuklarımızı bizden teslim aldığında küçücüktüler.Şimdi gençlik çağına eriştiler nerdeyse.Onlardan ayrılmak, bir anda onları bırakmak kolay olmuyor. Bizlere sarılıp ağladığında "inşaallah hepsini çok güzel, iyi yerlerde görürüz" dedi.Bizde öğretmenimizin temennisini tüm çocuklarımız için diliyoruz.İnşaallah tüm yavrularımız en güzel yerlerde, başarılı, mutlu, sağlıklı ve vatana millete faydalı bireyler olurlar.

Mezuniyet balomuz çok güzel geçti.Öğretmenimiz çocukları ile bol bol oynadı, coştu. Hatta öğretmenimizin kolbastı oynamasını hayranlıkla izleyenlerdendim.Öyle güzel oynadı ki, hızını alamayıp bir ara ayağındaki ayakkabılarını çıkarıp, kenara atıp daha da bir hareketli oynamasını keyifle izledik. Hem eğlenceli, hem de duygusal geçen balomuzdan sonra güzel temennilerle ayrıldık hep beraber.

4 yorum:

Utku'nun annesi dedi ki...

Hatırlamak adına çok güzel bişey yaptığınız benimde amacım aynı sizinkiyle...Kolaylıklar diliyorum sevgilerle

Mehtap dedi ki...

Sevgili Utku'nun annesi, gerçekten güzel birşey değil mi? deftere olsa ben daha çok üşenirdim böyle yazmayı ki burada resimlerle de renklendirebiliyorsun.Ayrıca anılarımızı taze de tutuyor üstelik.İleride çocuklarımız için de güzel bir anı kalır umarım.sevgilerimle.

Ela ve Biz dedi ki...

Mehtapcım yazmaya devam et bencede.Aynen benimde bloğumda kim gelmiş,kim yorum bırakmış derdinde değilim.Ben iki satır kızıma hatıra bırakayım yeter.Öptüm seni ve güzel kızlarını.

Mehtap dedi ki...

Sevgili Asu, haklısın canım.Ben diğer blokları okumaktan da keyif alıyorum ve açıkcası çok şeyler de öğreniyorum.Okuduğumda da yorum bırakıyordum doğrusu.Son aylarda çok takip edemiyorum.Diyorum ya şimdi çok önemi yok.O tarihte yazdığım duygularımmış, silmek istemedim.Anı yazıyoruz çünkü burada da.içimizden geldiği gibi.Bazı dostluklarda kuruldu, belki onları burada o zamanlar görmediğimden mi yazdım nedir.inan hiç hatırlamıyorum.sevgilerimle...